advertentie
  Verhalen uit het AZC Almere  

  Denk aan mij en onze kinderen. Ga niet dood   Het leven is goed, want we zijn hier veilig   Wie niks heeft, heeft niks te verliezen   Nederland biedt grotere kans op een beter leven  



DENK AAN MIJ EN ONZE KINDEREN. GA NIET DOOD”

door Maaike van den Bosch

De 35-jarige Wedian Hokan uit Syrië is vanuit Libanon met het vliegtuig naar Nederland gekomen. Samen met haar twee kleine kinderen. Ruim een half jaar woont ze nu in het asielzoekerscentrum van Almere. Ze vertelt dat ze haar man achterna is gekomen, die na een gevaarlijke tocht Nederland bereikte. Het gezin heeft een tijdelijke verblijfsvergunning gekregen.

Wedian ziet er een modern gekleed uit. Een beetje artistiek. Ze kan al wat Nederlands verstaan. Het spreken gaat daarentegen nog lastig. De vertaalhulp van een Egyptische vrijwilliger in het nabijgelegen Buurt-Thuis Akwaaba is dan ook welkom.

Samen met twee echtparen deelt het gezin van Wedian een huisje op het terrein. Dat gaat best goed. Natuurlijk het is niet altijd makkelijk om op deze manier samen te leven, maar ze heeft het best getroffen. Van andere bewoners hoort ze wel eens over hoogoplopende ruzies. Zelf heeft ze een keer uit haar raam een grote vechtpartij gezien op het plein waar de jongens voetballen. Jongens van een jaar of 16 kregen ruzie met elkaar, waarschijnlijk over het spel. Hun ouders kwamen erbij. En dat ontaardde in een gevecht.

 

“We hadden een goed leven in Syrië”

 

“We hadden een goed leven in Syrië”, zegt ze. Zelf gaf ze lessen handvaardigheid op een school. En haar man had een baan bij een bedrijf dat cementmolens maakte. Door de oorlog kwam de handel stil te liggen. Het geweld en de bombardementen boezemden het gezin angst in. Die angst werd zo groot dat ze besloten dat haar man alleen zou proberen te vluchten naar Europa. Zij zouden dan via gezinshereniging nareizen. In de hoop dat hen allen in de tussentijd niks zou overkomen.

Ik kijk naar haar en bestudeer haar gebaren. In de Arabische klanken hoor ik niets herkenbaars. Het is zo’n compleet andere taal. Ik word opgeschrikt door een vreselijk gesnik naast me. Mijn tolk is aangegrepen door haar verhaal. Als ik weer naar Wedian kijk, staan ook de tranen in haar ogen. Ik weet niet waarom. En mijn tolk is even niet in staat verder te vertalen.

 

Emotioneel afscheid van haar man

 

Als de emoties weer wat bedaard zijn, begrijp ik dat ze sprak over het afscheid van haar man. Ze drukte hem op het hart niet teveel risico’s te nemen. “Denk aan mij en onze kinderen. Ga niet dood.” Tijdens zijn reis kon hij zo nu en dan contact houden met haar. Maar tijdens de bootreis ging dat niet. Ze was enorm blij toen hij weer van zich liet horen. Hij had levend de overkant gehaald.

Het verblijf in het AZC loopt ten einde. Het gezin heeft een sociale huurwoning in Hoofddorp aangeboden gekregen. Wedian hoopt de nachtmerrie nu ook achter zich te kunnen laten. “We willen bijdragen aan de maatschappij, iets terug doen voor alle hulp die we hebben gekregen.”


 

 

 

  Verhalen uit het AZC Almere  

  Denk aan mij en onze kinderen. Ga niet dood   Het leven is goed, want we zijn hier veilig   Wie niks heeft, heeft niks te verliezen   Nederland biedt grotere kans op een beter leven  
© omroep flevolandsitemap | disclaimer