Windmolens zijn een bekend en veel besproken verschijnsel in Flevoland. Tot op de dag van vandaag wordt er veel onderzoek gedaan om windmolens en windmolenparken te verbeteren.

In Californië hebben twee wetenschappers een onderzoek gedaan naar windmolens met een verticale as (VAWT Verticale As Wind Turbine). In Flevoland zien we eigenlijk alleen de conventionele windmolens met horizontale as (HAWT Horizontale As Wind Turbine). Deze windmolens hebben als nadeel dat ze vrij ver uitelkaar moeten worden gezet. Zet je de molens namelijk dicht op elkaar dan beïnvloeden zij elkaars windveld waardoor de opbrengst naar beneden gaat.

Robert Whittlesey en John Darbiri hebben zich gestort op VAWT. Zij concluderen na hun eerste onderzoek dat deze windmolens juist meer opbrengen als ze dicht op elkaar worden geplaatst. Dit scheelt natuurlijk veel ruimte, een windmolenpark kan honderd keer zo klein worden. Daarnaast concluderen de onderzoekers dat het nieuwe type windmolen ook veel veiliger is voor grote groepen vogels. De VAWT is namelijk veel beter zichtbaar voor vogels, zeker als de molen hard draait. Dit levert automatisch wel een nadeel op dat visuele verontreiniging wordt genoemd. De molens vallen veel meer op in het landschap.

Uit de eerste resultaten blijkt dat de VAWT molens het best uit de verf komen als ze in een slagorde worden opgesteld. Een molen voorop met daarachter twee molens, daarachter dan weer drie molens enzovoorts. Net zoals de pins staan op een bowlingbaan. Elke rij draait de andere kant op. De voorste molen met de klok mee, de twee erachter tegen de klok in enzovoorts.

De studie is nog niet geheel afgerond maar de wetenschappers zijn enthousiast. Ze zijn overtuigd dat ze de modellen nog verder kunnen ontwikkelen waardoor het rendement hoger gaat worden. Deze VAWT molens zouden wel eens het beeld van de toekomst kunnen gaan worden.