Versjes uit poesiealbum zorgen voor emotie

FLEVOLAND
Op 14 jarige leeftijd je vriendinnetje zien verongelukken, het overkwam Loes Koiter. "Zo ineens alles weg en nu ben ik zo blij dat ik mijn poesiealbum heb." Daarin schreef Wilma ooit het versje:

Rozen verwelken bloemen vergaan.
Maar de ware vriendschap blijft altijd bestaan.

"Dat is voor mij een tastbare herinnering aan haar en onze vriendschap. Zo'n gedichtje is dan ineens veel meer dan alleen maar een rijmpje," aldus Loes. 

Dierbare schat
Ook Marianne de Moor heeft zo'n ervaring. Haar oma schreef ooit een rijmpje in haar poesiealbum over het eren van je vader en moeder. "Het is gewoon zomaar een gedichtje maar na haar dood kreeg het ineens een hele andere lading", aldus Marianne die net als Loes haar poesiealbum als een dierbare schat bewaart. Marianne: "Het schets ook de tijdgeest van de jaren zeventig. Met leuke en inmiddels minder leuke versjes." In het kader van de week van de poëzie vertellen beide vrouwen over hun poesiealbum.

reacties (4)

  • win dina

     

    Loes..watbijzonder dat verhaal over je pozie album van wilma het verdriet is bij ons nog heel groot en denken veel aan haar bedankt tante en oom van wilma groeten uit goudswaard fam roos

    reageer
  • Loes

     

    Dank voor de reacties. Ja Mart het blijft een moeilijke plek na 1978 nog veel met de fiets na school langs moeten fietsen. Nu woon ik niet meer in Dronten en zal die weg niet snel meer pakken. Vergeten doe ik haar nooit

    reageer
  • Marina Cremer

     

    Aan Loes Koiter, Beste Loes, ik zag je op t.v. vertellen over het poëzieversje wat je nog heb van je beste vriendin in die jaren. Je was nog jong. Toch moest je haar kort na het schrijven van haar gedicht missen. Ik raad je aan jouw dierbare document tot iets groters te maken. Je kan er een vergroting van maken en in een lijst hangen. Ook bij Albelli kan je iets moois laten doen met je dierbare herinnering. Ik hoop dat je daar wat aan heb. Leuk je gezien te hebben op omroep Flevoland.

    reageer
  • Mart

     

    Wat mooi Loes. Altijd als ik langs die plek rijd moet ik aan Wilma denken!

    reageer

Laat een reactie achter

Je reageert op

Je rapporteert