omroep flevoland

De vrieskou snijdt door de Stationsstraat in Almere Stad, maar bij de hoek met de Schrijverstraat staat een ijswagen die toch mensen aantrekt. Niet alleen voor een bolletje ijs, maar ook voor een praatje.

Martino Guida zet zijn pet wat rechter, kijkt om zich heen en glimlacht. "Eerlijk? Ik ben benieuwd hoe druk het wordt vandaag." Het is zijn eerste dag terug op straat sinds zijn ijswagen maandag werd uitgeroepen tot beste foodtruck van Nederland.

Met Jonico IJS won Martino de prijs voor de beste foodtruck van Nederland bij de Nederlandse Horeca Prijzen. Een publieksprijs, met zo’n zeshonderd stemmen en ruim tweehonderd meer dan de nummer twee. "Tot het laatste moment was het spannend", zegt hij. "Het ging steeds nek aan nek. En ineens stonden we overal op één. Ik kon wel een gat in de lucht springen."

Veertig jaar ijs op wielen
De prijs komt in een bijzonder jaar. Het bedrijf bestaat namelijk veertig jaar. Vader Carlo begon er in de jaren '80 mee, eerst met een klein karretje, later met een echte ijswagen. Almere was toen nog klein. "Hij reed met een brommertje door wijken die net gebouwd waren", vertelt Martino. "Veel mensen zijn ermee opgegroeid."

Tot het einde bleef Carlo betrokken. Hij overleed bijna drie jaar geleden, maar in de wagen hangt nog altijd zijn foto. "Dit was zijn leven", zegt Martino zacht. "Hij zei altijd: als je me ooit dood vindt, dan is het in de ijswagen." Hij slikt even. "Ik zeg dat nu zelf ook."

Meer dan een ijsje
Dat mensen zo massaal op hem stemden, raakt hem zichtbaar. "Veel stemmers kenden mijn vader. Of haalden vroeger als kind al ijs bij ons. En nu staan ze hier weer met hun eigen kinderen." Zijn wagen is meer dan een foodtruck, vindt hij. "Soms komen mensen alleen maar even praten. Ik zeg altijd: het is ook een soort buurtcentrum."

Dat blijkt als een vader met zijn dochter voor de wagen staat te twijfelen. "Een ijsje?" vraagt Martino. Het meisje knikt enthousiast. "Deze krijg je van de ijscoman cadeau", lacht hij terwijl hij schept. "Niet tegen je zus zeggen hé, anders ze nog jaloers."

De landelijke prijs voelt voor Martino als een bekroning, niet alleen voor hemzelf, maar ook voor zijn vader. "Veertig jaar bestaan, tien jaar dat ik meedraai, en dan deze prijs. Mooier kan bijna niet." Hij glimlacht weer. “Ik denk dat mijn vader trots zou zijn. Honderd procent.”

De prijs krijgt een mooi plekje in zijn wagen, maar op straat verandert er weinig. Martino schept ijs, maakt grapjes met kinderen en onthoudt wie altijd chocola met vanille neemt. "Morgen sta ik hier gewoon weer", zegt hij. "Met of zonder prijs."

Lees ook: Overleden ijscoman vereeuwigd op tegel voor Almeerse Walk of Fame