omroep flevoland

In 1870 kwam er een nieuwe vinding in de praktijk van de tandarts: een trapboor. Het apparaat leek het onderstel van een naaimachine te hebben, met daarbovenop een hengel met aan het uiteinde de boor. De tandarts deed staande, al trappend, zijn boorwerk.

Er is veel veranderd in de loop van de tandheelkundige geschiedenis. Had de boor destijds een toerental van 2000, inmiddels is dat opgelopen tot 200.000.
"Dat is heel precies werk. Je kunt niet boren met een hogere snelheid, want dan verbrand je het tandbeen. Dat moet je koelen", legt oud-tandarts Peter van Hamond uit. "Dan heb je last van spray en dan zie je niets. Je hebt een goede assistente nodig die het water afzuigt."

Van Hamond is één van de vrijwilligers van het Trefpunt Medische Geschiedenis in Nederland, op Urk, waar hij de afdeling Tandheelkunde onder zijn hoede heeft.

De ontwikkeling van het toerental van de boren had ook invloed op de pijn van de patiënt. "Dat heeft te maken met de pijngrens. Bij 80.000 toeren verdwijnt de trilling en daarmee de pijn van het boren."

Van Hamond heeft een ouderwetse trapboor meegenomen naar de studio. Aan Jordy en Odeke vertelt hij het verhaal achter deze boor.