Wie ontvoerde het Vrouwtje van Stavoren naar Bant?
Oud-fotograaf Hans Veenhuis uit Emmeloord kreeg in 1978 een telefoontje dat hij nooit meer vergat. Terwijl hij in Bant prinsen van carnavalsverenigingen fotografeerde, belde zijn vrouw met een anonieme tip: het gestolen Vrouwtje van Stavoren zou achter de katholieke kerk in Bant staan.
Veenhuis dacht meteen aan een carnavalsgrap. "Ik dacht: dat zal wel een carnavalsvereniging zijn geweest." Eerst polste hij daarom de aanwezige verenigingen, maar iedereen ontkende.
Met de koplampen op de kerk
Uiteindelijk besloot Veenhuis toch te gaan kijken. Hij reed naar de kerk, zette zijn auto zo neer dat de koplampen richting het gebouw schenen en kreeg de verrassing van zijn leven. "En daar stond-ie." Meteen meenemen deed hij niet. Als fotograaf dacht hij eerst aan bewijs én aan zijn werk. "Ja, wacht even, straks verdenken ze mij ervan. Dus eerst foto's maken. Misschien kan ik er nog wat aan verdienen." Daarna belde hij de politie.
Het bronzen beeld bleek inderdaad het verdwenen Vrouwtje van Stavoren te zijn. Samen met de politie werd het meegenomen naar het bureau.
Voor Veenhuis was de vondst bijzonder, maar niet totaal uitzonderlijk. In die jaren werden volgens hem vaker objecten als grap verplaatst. Zo verdween ooit een kanon en werd zelfs een straaljager bij het luchtvaartlaboratorium weggesleept. "Dit was natuurlijk wel een heel beroemd beeldje in Nederland."
Geen bloemetje, wel een primeur
Wie het beeld uit Stavoren had meegenomen, bleef een raadsel. Veenhuis vermoedt dat de daders schrokken van de publiciteit en van berichten dat er voor zo'n 10.000 gulden schade was ontstaan. "Misschien hebben ze gedacht: als wij zeggen dat we het gedaan hebben, krijgen we die rekening."
Zelf hoorde hij na de vondst niets meer uit Stavoren. "Geen telefoontje, geen briefje, helemaal niks." Zijn foto's verschenen wel in onder meer De Telegraaf, de Leeuwarder Courant en andere kranten. "Daar kon ik tenminste nog iets aan verdienen."
Bijna vijftig jaar later nog altijd geen naam
Veenhuis heeft in de jaren daarna vaker geprobeerd te achterhalen wie er achter de stunt zat. Hij schreef er zelfs over in een boek waarvan honderden exemplaren werden verkocht, maar kreeg nooit een bruikbare tip. Nu, bijna vijftig jaar later, hoopt hij dat iemand alsnog naar voren komt.
Wel graag met naam en toenaam. "Anoniem, daar hou ik niet van." Boos is hij niet op de daders, maar echt grappig vond hij de actie evenmin. "Ik hou van ludieke dingen, maar hier zie ik de lol er niet van in." Het laatste ontbrekende stukje van zijn speurtocht is daarmee nog altijd hetzelfde: wie zette in 1978 het Vrouwtje van Stavoren achter de kerk in Bant?