omroep flevoland

Het is de dag na de grote brand aan de Lange Dam op Urk. De straat oogt rustiger dan gisteren, maar onder de oppervlakte siddert de buurt nog na. De geur van rook hangt er nog steeds, alsof de lucht zelf niet weet wat er is gebeurd.

In de benedenwoning waar maandagmiddag 13.30 uur brand uitbrak, wonen Wouter de Vries en zijn vrouw. Zij lag op dat moment te slapen op de bank. Het was de hond die als eerste merkte dat er iets mis was. Het blaffen klonk paniekerig, indringend.

Toen ze overeind kwam, zag ze rook onder de deur vandaan komen. In de gang stond de meterkast in brand. Alleen thuis, omringd door rook, had ze maar één gedachte: weg hier. Wouter was op dat moment aan het werk en wist nog van niets.

Alsof een brand nog niet genoeg was, ontstond er door de vlammen ook een gaslek. Het gas verspreidde zich door de kruipruimtes en naar de woning erboven. Er dreigde explosiegevaar. In korte tijd werden 32 woningen ontruimd. De brandweer kon pas naar binnen toen Liander na een ingewikkelde operatie de gasaanvoer volledig had afgesloten. Pas uren na het begin van de brand konden brandweerlieden de woning betreden en de brand blussen. In de tussentijd werd er wel van buitenaf geblust.

Een dag later
Een dag later staat Wouter bij zijn woning. Nog steeds onbewoonbaar. De ravage binnen is overweldigend: muren zwartgeblakerd, meubels verbrand, puin overal. Het plafond is gescheurd. De muren voelen broos. Waar je de woonkamer en slaapkamer nog herkent, is er van de badkamer niks meer over. De rooklucht die in de woning hangt is intens en trekt in je kleding, je haar, in alles. Alles wat ooit vertrouwd was, is weg.

Wouter staat buiten te kijken naar wat eens zijn thuis was. Hij praat met buurtgenoten die hem sterkte wensen, een hand op zijn schouder leggen, en troostende woorden bieden. Je zou verwachten dat iemand wiens volledige inboedel verloren is gegaan, ontroostbaar zou zijn. Maar Wouter staat er rustig bij, bijna stoïcijns. Zijn paspoort heeft hij nog kunnen redden, maar verder is alles weg.

Niet de eerste keer
Het maakt het verhaal nóg wranger: in mei woedde er ook al brand in hun woning. Toen volgden weken van schoonmaken, schilderen, herstellen. De rookgeur was overal ingetrokken. Zelfs in het bestek. Vier keer ging het door de vaatwasser, en nog rook je het.

"Het is wat het is", zegt hij, met een nuchtere toon die bijna ongelooflijk klinkt. Ondanks dat deze tweede brand veel heftiger en verwoestender is dan de eerste, voelt het voor hem minder overweldigend.

Afgelopen woensdag hadden ze net de allerlaatste plint gekit. Een huis dat na veel werk eindelijk weer als thuis begon te voelen. En nu staat datzelfde huis wéér in de fik. Dit keer erger, verwoestender.

Toch blijft Wouter nuchter: "We hebben dit al een keer meegemaakt, dus we weten welke stappen we moeten doorlopen."

Een nieuw begin, opnieuw
Aan het begin van de maandagavond mochten de meeste bewoners terug naar huis. Voor Wouter en zijn vrouw geldt dat niet. Die verblijven tijdelijk bij zijn schoonouders.

De komende dagen blijft de woning afgesloten. Daarna begint het grote werk: opruimen, beslissen wat nog te bewaren valt en weer opnieuw beginnen. En toch staat Wouter daar, tussen de buren, met dezelfde woorden waarmee hij de situatie probeert te dragen: "Het is wat het is."