omroep flevoland

Met stevige pas loopt Willeke Remmers over de polderwegen richting Lelystad. Op haar rug een volle bepakking, alsof ze al onderweg is naar Maastricht. Maar dit is nog maar een oefening. De echte uitdaging begint op 1 mei, als ze het volledige Pieterpad gaat lopen. Ruim 500 kilometer, voor een doel dat haar zichtbaar raakt.

"Wat ik op de werkvloer zie is heel veel eenzaamheid. Heel veel bewoners krijgen weinig bezoek." Remmers werkt in de ouderenzorg en ziet dagelijks wat dementie met mensen in de verzorgingshuizen doet. Juist dat is de reden dat ze deze tocht aangaat. Met haar inzamelingsactie wil ze geld ophalen voor duurzaam spelmateriaal voor de bewoners.

Afleiding in een zware werkelijkheid
Tijdens haar werk ziet Remmers hoe belangrijk kleine momenten kunnen zijn. Even een spelletje, muziek of iets creatiefs doen kan het verschil maken. "Dan zie je veel verdriet, angst, boosheid soms ook", vertelt ze. "Mensen worden met spelletjes en creatieve activiteiten even weggehaald uit een benarde situatie. Dat doet hun gewoon zo goed."

Juist daarom wil ze dat er beter en duurzamer materiaal komt. Spellen die tegen een stootje kunnen, groot en praktisch zijn, en nog jaren meegaan.

'Dat doet mij wat'
Het idee om het Pieterpad te lopen had ze al langer. Maar wachten tot later voelde niet goed. "Het Pieterpad stond al heel lang op mijn bucketlist. Ik dacht: ik kan wachten tot ik met pensioen ga. Maar het leven is onvoorspelbaar, morgen kan alles anders zijn."

Ze besloot haar droom te combineren met haar werk. "Waarom doe ik geen combinatie? Pieterpad voor mezelf, maar ik loop hem ook voor de ouderen waar ik dagelijks mee mag werken."

"Mensen die geen bezoek krijgen. Dat doet mij wat"

Wat haar het meest raakt, is wat ze ziet achter de voordeur van de zorginstelling. "Er zijn zoveel mensen die hun dagen gewoon uitzitten. Mensen die geen bezoek krijgen of amper bezoek. Dat doet mij wat. Ik word daar verdrietig van."

De tocht is niet alleen fysiek zwaar, maar ook symbolisch. Met elke stap denkt Remmers aan de mensen voor wie ze loopt. "Misschien ook wel het symbolische, dat ik stappen ga zetten voor de ouderen die het hard nodig hebben. Als ik het zwaar heb, denk ik: die mensen hebben het veel zwaarder dan ik."

Zelf maakt ze zich weinig zorgen over de afstand. "Ik heb niet voor niks getraind. Af en toe even een pauze inlassen en dan komt het helemaal goed."

Toch hoopt Remmers dat haar actie meer oplevert dan alleen geld.
"Ik hoop dat er nog veel meer vrijwilligers actief worden binnen zorginstellingen. We kunnen er niet zonder. Ze zijn zoveel waard."

Op 28 mei hoopt ze aan te komen in Maastricht. Moe, maar met een doel bereikt: meer aandacht, meer mogelijkheden en hopelijk meer lichtpuntjes voor mensen die dat hard nodig hebben.

Het Pieterpad is bedacht door de twee vriendinnen Toos Goorhuis-Tjalsma uit Tilburg en Bertje Jens uit Groningen. Ze liepen tussen 1978 en 1983 van Noord- naar Zuid-Nederland en beschreven de route. De vriendinnen vonden dat het goed was dat ook Nederland een serieus lange afstandspad kreeg. Ze werden geinspireerd door een wandeltocht in het Zwarte Woud. Het Pieterpad is volledig gemarkeerd met een witte streep boven en rode streep onder.

Wikimedia commons