omroep flevoland

Afzetlint bungelt aan het plafond, confetti knispert onder de schoenen, luchtballonnen rollen door de hal en op witte T-shirts verschijnen met stift nog snel laatste boodschappen. In Porteum in Lelystad is het geen gewone schooldag, maar examenstuntdag. Of zoals organisator en leerling Farouq het zelf noemt: "chaos met mate". En chaos is het.

Een leerling loopt in rugby-uitrusting met helm en harnas door de hal. Een ander krijgt een wolk groene haarspray over zich heen. Docenten laten zich op een stormbaan uitdagen door leerlingen. In de gang hangt een zelfgemaakte 'wall of fame', waar leraren prijzen krijgen voor onder meer de beste PowerPoint en het mooiste kapsel.

Een stunt vol herrie, humor en herinneringen, maar zonder dat het uit de hand loopt. "Het is een bende, ja", lacht Farouq, terwijl er opnieuw een hand confetti voor zijn gezicht vliegt. "Maar wel een gezellige bende."

En dat blijkt nodig, want voor de examenleerlingen voelt deze dag ook als een soort afscheid.

Laura laat haar shirt zien, volgekrabbeld met teksten van klasgenoten en docenten. Tussendoor sprint ze ook nog twee keer als winnaar van de stormbaan. Over een paar maanden wil ze rechten studeren. Tommy, in rugbyshirt in plaats van wit T-shirt, denkt aan de politieacademie.

Van wilde ideeën tot werkbare stunt
Dat de stunt rustig verloopt, is geen toeval. Er ging flink wat voorbereiding aan vooraf. Via berichten en formulieren mochten leerlingen ideeën aandragen. Niet alles haalde de eindstreep. Sommige plannen waren minder geschikt.

Zoals Farouq het voorzichtig omschrijft: "Er zaten ideeën tussen die net iets te erg waren." De stormbaan overleefde de selectie wel.

Ook docenten doen mee
Sterker nog: docenten doken zelf de stormbaan op. Economie-docent Patrick Keller ging onder luid gejuich onderuit, krabbelde overeind met hulp van leerlingen en noemde het daarna doodleuk "de leukste dag van het jaar".

Geschiedenisdocent Gijs Koren moest toegeven dat racen tegen leerlingen niet zijn grootste talent is. Maar missen gaat hij deze lichting straks wel. "Als ze weg zijn lig ik in bed te huilen", grapt hij. Om daarna serieuzer te worden: "Het is altijd gek als een groep waar je jaren mee hebt gewerkt ineens vertrekt."

Op deze dag is er ruimte voor lawaai, voor rotzooi, voor inside jokes op katoen en voor een laatste sprint over een opblaasbare hindernisbaan.