omroep flevoland

Bij het Cold Case Monument op Stadslandgoed de Kemphaan in Almere staat sinds woensdag een bankje. Het is een geschenk van de gemeente. "Het raakt me door de intimiteit die ontstaat op deze plek", zegt Wicky van der Meijs. "We voelen de erkenning voor waar wij verdriet om hebben."

Wicky leeft al ruim 24 jaar met de vraag wie haar vader Martien heeft vermoord. Ze doet haar verhaal in aanloop naar de Nationale Cold Case Dag, die deze zaterdag in Almere wordt gehouden. Eind januari 2002 werd Martien van der Meijs in zijn woonplaats Hilversum met messteken om het leven gebracht. Hij was 72 jaar.

Wicky woonde toen in Almere. "Mijn vader ging de hond uitlaten en waarschijnlijk heeft op dat moment de dader zijn pad gekruist. De politie denkt dat mijn vader iets gezien heeft. De dader heeft mijn vader neergestoken, met de dood als gevolg."

'Ik voelde me zo eenzaam en alleen'
Met deze boodschap werd Wicky die verschrikkelijke nacht wakker gebeld. "Mijn man vertelde dat er iets ergs was gebeurd met mijn vader. Mijn broers waren naar het ziekenhuis en op het moment dat ik daar naartoe belde en merkte dat ze wisten wie ik was en ik mijn broer aan de telefoon kreeg, kwam er bij mij een soort alarmgevoel omhoog. Toen ik vroeg: 'is papa dood?', zei mijn broer: 'onze papa is vermoord.' Wicky was op dat moment alleen thuis met haar jonge kinderen en kon niet weg. "Ik voelde me een soort gekooid dier, zo eenzaam en alleen."

Wicky zag haar vader pas twee dagen later. "Mijn vaders lichaam was in beslag genomen, maar dat wist ik niet. De dag na de moord vroeg ik me af waar hij was. Niemand kon me daar antwoord op geven. Dat vond ik echt verschrikkelijk, dat stuk." Uiteindelijk kreeg Wicky een telefoontje van de recherche dat het lichaam was vrijgegeven en dat ze haar vader mocht zien.

Tot op de dag van vandaag is niet duidelijk wat er precies is gebeurd en wie de dader is. "24 jaar lang heb ik geprobeerd om die dader aan te spreken. Ik heb altijd gehoopt dat hij mijn kreet zou horen: 'vertel wat er gebeurd is! Maar ik begin nu op een punt te komen dat ik die hoop heb opgegeven. Ik weet dat ik tegen een muur sta te praten, dat ik de dader niet kan bereiken. Dan voel je je eigen pijn heel erg. Want je voelt ook dat je er eigenlijk alleen voor staat."

'Waarom heb je dit gedaan?'
De dader hoeft van Wicky niet eens de gevangenis in. "Als ik maar weet: waarom heb je dit gedaan? En ik zou willen zien wie mijn vader als laatste gezien heeft. Want die persoon heeft mij iets ontnomen: het afscheid van mijn vader. Maar mijn vader heeft die persoon wel moeten zien. Dat vind ik onverteerbaar."

Zou Wicky iets willen zeggen tegen de dader? "Ik heb al 24 jaar lang zoveel tegen de dader gezegd dat ik eigenlijk een beetje uitgepraat ben. De dader heeft onze familie beroofd van het meest waardevolle en dat is mijn vader. De dader heeft mijn moeder ook zoveel pijn gedaan omdat ze mijn vader moest vinden in een plas met bloed. Mijn moeder is 4,5 maand na mijn vader overleden, ze was ziek. En ik vind dat de dader ervoor gezorgd heeft dat ze die laatste 4,5 maand in een hel heeft moeten leven. Ze heeft het gevoel gehad dat ze mijn vader op de stoep heeft laten liggen omdat ze de deur niet opendeed. Ze herkende de stem van mijn vader niet meer door de intercom door wat de dader gedaan heeft."

Op de vraag of je zoiets verschrikkelijks ooit kunt afsluiten, begint Wicky over haar kleinkind te vertellen. "Toen ik naar dat kleine meisje in de wagen keek, voelde ik: papa leeft in haar door. Een achtste van mijn vader zit in haar. Dat is heel belangrijk voor mij, ik ben anders naar de wereld gaan kijken. Het leven gaat door en mijn vader heeft toch via mij en via mijn dochter het leven in Indy gelegd. En dat maakt dat het niet zinloos is. Wanneer ik Indy knuffel, hou ik ook een beetje mijn vader vast."