omroep flevoland

Als Arend La Grouw door het centrum van Lelystad loopt, blijft hij zelden lang alleen. Hij maakt een praatje met bouwvakkers, informeert naar een verbouwing of schuift ergens aan voor een kop koffie. En als er niemand is om mee te praten, dan vindt hij wel iemand. "Je moet zorgen dat je in beweging blijft", zegt hij. "Als je op de bank gaat zitten en de hele dag televisie kijkt, dan is het fout."

Wat hij niet weet, is dat zijn dochter Ellen ondertussen iets anders heeft geregeld. Onder het mom van een interview over zijn leven wordt de 95-jarige Lelystedeling naar een lunchroom gelokt. Daar wacht een verjaardagsverrassing.

Van Brabant naar de polder
Dat Arend tegenwoordig bijna dagelijks in het centrum van Lelystad te vinden is, had hij zelf ruim vijftig jaar geleden waarschijnlijk niet verwacht.

De geboren Brabander verhuisde in 1972 naar de jonge polderstad voor zijn werk bij landbouwbedrijf Cebeco. Hij was toen 41 jaar oud. Samen met zijn vrouw betrok hij een bedrijfswoning aan de Larserweg, midden tussen de akkers.

"Het meeste was allemaal geploegd land", herinnert Arend zich. "Er stond nog geen boompje van een halve meter." Volgens dochter Ellen paste het leven in de polder goed bij haar vader. "Hij had daar alle ruimte. Hij hield van de natuur, van vogels en van bezig zijn. Hier kon hij zijn ei kwijt."

Wat begon als een verhuizing voor het werk, groeide uit tot een leven in Lelystad. Meer dan vijftig jaar later woont Arend er nog steeds.

Arend La Grouw met zijn dochter Ellen

Stamgast met een vaste stoel
Waar hij vroeger tussen landbouwmachines werkte, is hij tegenwoordig vooral te vinden in een lunchroom in het centrum van Lelystad. Vrijwel iedere dag wandelt hij er naartoe voor koffie, een praatje en wat reuring.

"Waarom ik daarheen ga? Waar moet ik anders heen?", zegt hij met een glimlach. Bij de eetgelegenheid hoeven ze niet meer te vragen wat hij wil bestellen.

"We weten eigenlijk precies wat hij eet", vertelt eigenaresse Ilona van Diemen. "Hij heeft een soort rooster in zijn hoofd. Op woensdag een biefstukje met brood. Op zaterdag iets uitgebreider. En hij sluit bijna altijd af met warme appeltaart met slagroom."

Arend is inmiddels een bekend gezicht geworden. "Hij raakt met iedereen in gesprek", zegt Van Diemen. "Jong of oud, dat maakt hem niets uit. Hij weet overal wel iets van en heeft altijd een verhaal klaar."

Oorlog en herinneringen
Dat verhaal heeft hij ook. Arend maakte als kind de Tweede Wereldoorlog mee en vertelt daar nog regelmatig over aan jongeren die nieuwsgierig zijn naar die tijd. "Die willen dat weten", zegt hij nuchter.

Hij herinnert zich nog hoe Duitse soldaten bij de boerderij verschenen waar hij opgroeide. "Als je iets hoort of ziet, vertel het tegen niemand", kreeg hij als jongen te horen. Het zijn herinneringen die ruim tachtig jaar later nog verrassend scherp zijn.

Maar ook nu blijft hij nieuwsgierig naar de wereld om hem heen. Iedere ochtend puzzelt hij, leest hij de krant van voor tot achter en volgt hij het nieuws op de voet.

Altijd iets maken
Stilzitten doet hij nauwelijks. In een kamer vol gereedschap bouwt hij meubels op miniatuurformaat. Boekenkasten, vitrines, stoeltjes en dressoirs die zo in een poppenhuis zouden passen. "Dat heb ik allemaal zelf gemaakt."

Waarom hij dat doet? Arend haalt zijn schouders op. "Omdat ik het mooi vind."

Zijn dochter kijkt er nog altijd met bewondering naar. "Het lijkt soms wel chirurgisch werk", zegt Ellen. "Die meubeltjes zijn piepklein en toch klopt alles." Volgens haar zit juist daar een deel van het geheim. "Hij is altijd bezig. Zijn hoofd staat eigenlijk nooit stil."

Het geheim van 95 zijn
Zelf doet Arend minder ingewikkeld over zijn hoge leeftijd. Een wondermiddel heeft hij niet. "Je moet geen gekke dingen doen." Hij drinkt niet meer. Hij rookt al sinds 1975 niet meer. En vooral: hij blijft bewegen. "Je moet je kop laten werken."

Daarom gaat hij eropuit. Daarom zoekt hij mensen op. Daarom zit hij liever tussen de gasten van Le Passage dan thuis op de bank. "Je moet niet als een wezenloos thuis gaan zitten."

Verrassing
Dat Arend zo geliefd is, blijkt niet alleen uit de mensen die hem onderweg groeten. Zijn dochter Ellen vond dat zijn 95ste verjaardag niet ongemerkt voorbij mocht gaan. Daarom werd achter zijn rug om een kleine verrassing georganiseerd bij Le Passage, de plek waar hij bijna dagelijks te vinden is.

"Wie wordt er nou 95?", zegt eigenaresse Ilona van Diemen. "Dat kunnen niet veel mensen zeggen."

Voor Ellen was de reden simpel. "Hij verdient het gewoon." En Arend zelf? Die zal waarschijnlijk vooral genieten van de aandacht, een praatje en misschien een stukje appeltaart. Want stilzitten, dat kan morgen altijd nog.