omroep flevoland

Op de hockeyclub in Emmeloord wordt nog altijd over hem gesproken. Niet als de piloot die vorig jaar omkwam bij een vliegtuigcrash in Engeland. Maar als die teamgenoot die altijd voorop liep, als aanvoerder. Als vriend. Als iemand die mensen bij elkaar bracht.

Bijna een jaar na zijn overlijden krijgt Floris Rhee daarom een blijvende plek op de club waar hij opgroeide. Een herdenkingsbankje, met zijn naam erop. Groot genoeg voor een heel team.

"Dat past precies bij hem", zegt zijn moeder Annemiek Rhee. "Hij was zo'n verbinder. Hij heeft zoveel mensen geraakt."

Wachten op een zoon die nooit thuiskwam
Op 13 juli vorig jaar veranderde alles. Floris, copiloot bij Zeusch Aviation, vertrok die middag vanaf Southend Airport in Engeland richting Lelystad. Het toestel, een Beechcraft B200 Super King Air, stortte kort na het opstijgen neer en vloog in brand. Alle vier inzittenden kwamen om het leven. Floris was 24 jaar.

Zijn ouders zaten die avond thuis te wachten. "We zouden gaan barbecueën", vertelt Annemiek. "Mijn man stuurde hem nog een berichtje toen hij op Flightradar zag dat hij was vertrokken: fijne vlucht, tot vanavond."

Een half uur later ging de telefoon. Zijn baas vertelde dat er een incident was gebeurd. "Toen was het ook al op het nieuws. Hij zei nog dat we beter niet konden kijken." Dat deden ze toch.

Een jaar vol wachten
Bijna een jaar later is het verdriet er nog iedere dag. Maar er is ook iets anders: onzekerheid. Het onderzoek naar de oorzaak van de crash loopt nog steeds. De wrakstukken worden in Engeland stuk voor stuk onderzocht. Volgens Annemiek kan dat nog maanden duren. "Alles ligt in een grote loods. Ze gaan er heel secuur mee om."

Het zorgt ervoor dat het voor de familie voelt alsof de tijd soms heeft stilgestaan. "Hij is nog niet officieel doodverklaard. Het onderzoek loopt nog tot het eind van het jaar. Dat voelt ontzettend lang."

Toch wilde Annemiek antwoorden. Daarom reisde ze eerder dit jaar naar Engeland, naar de plek waar haar zoon zijn laatste momenten beleefde. "Ik dacht: ik moet daarheen." De familie kreeg de mogelijkheid om dezelfde route af te leggen als Floris vlak voor het ongeluk had gedaan.

De hockeyclub bleef komen
In de periode na het ongeluk bleek hoeveel mensen Floris had geraakt. Zijn vrienden stonden vrijwel dagelijks voor de deur. "Ze kwamen iedere dag langs. Met eten. Om samen te rouwen."

En nog steeds komt er bijna iedere week iemand langs om te vragen hoe het gaat. Die verbondenheid voelt de familie ook bij HC De Meeuwen. Floris speelde er jarenlang hockey en was er aanvoerder van verschillende teams. Vrienden en teamgenoten zijn hem nooit vergeten. "Ze komen regelmatig langs om te kijken hoe het met ons gaat."

Een plek om herinneringen op te halen
Dat is ook de reden dat er nu een herdenkingsbankje komt. Niet als monument om stil bij te staan, maar juist als plek waar mensen samen kunnen zitten. Zoals Floris dat zelf waarschijnlijk ook had gedaan.

Een plek voor gesprekken, herinneringen en verhalen. Voor Annemiek voelt het als een bijzonder gebaar. Niet omdat het verdriet minder wordt maar omdat haar zoon daarmee zichtbaar onderdeel blijft van de club waar hij zoveel jaren doorbracht.

"Er past precies een heel team op." En dat lijkt precies passend voor iemand die volgens iedereen hetzelfde talent had: mensen samenbrengen.