omroep flevoland

Aziz Doufikar uit Dronten was de eerste Marokkaanse profvoetballer in Nederland. Zijn carrière begon ooit bij PEC Zwolle. Inmiddels is Aziz 63 jaar en voetbalt hij met een vriendenteam bij SV Reaal in Dronten. "Het gaat om het plezier", is zijn motto. Hoe zit dat komende nacht als Marokko tegen Nederland moet voetballen? Wie moet er volgens hem winnen?

Doufikar blijft de hele nacht op om te kijken. Dat gebeurt gewoon in huiselijke sfeer bij hem thuis in Dronten. Het rode shirt dat hij draagt zegt al genoeg. "Dit is van het nationale Marokkaanse team", zegt hij. Marokko is het land waar hij is geboren, het zit in zijn bloed en daarom zegt hij overtuigend: "Ik ben voor Marokko".

Dat betekent niet dat hij een verlies van Marokko niet kan verwerken en accepteren. "Dan ben ik daarna gewoon voor Nederland." Doufikar hoopt vooral dat het een mooie en spannende wedstrijd wordt. Volgens hem zijn de beide teams wel aan elkaar gewaagd. Hij benadrukt: "Marokko staat op plek zeven van de wereldranglijst, één plek hoger dan Nederland."

Jongensdroom
Toen Aziz Doufikar in 1974 als tienjarige jongen naar Nederland kwam, wist hij het zeker: hij wilde profvoetballer worden. Zijn gezin verhuisde van het Marokkaanse Casablanca naar Lelystad.

Doufikar ging voetballen bij SV Lelystad '67. Hij bleek talentvol en kwam bij de jeugd van Ajax terecht. In 1984 tekende hij een volledig profcontract bij PEC Zwolle en werd daarmee de eerste Marokkaanse profvoetballer van Nederland.

Was zijn broer de eerste?
Of draagt zijn oudere broer Abderazak die titel? Volgens Aziz kreeg die een semi-professioneel contract bij SC Amersfoort en dat was toch niet hetzelfde als zijn overeenkomst met PEC Zwolle. Aziz bereikte meer. Hij voetbalde drie jaar drie jaar bij Fortuna Sittard gespeeld en daarna nog negen maanden bij Eindhoven.

"Ik heb nog jaren in Portugal gevoetbald en ook nog drie jaar in Dubai." Bij al die clubs heeft hij veel plezier gehad. Hij had nog voor veel grotere clubs kunnen spelen. "Maar dat mocht niet van mama", zegt hij.

Moeders wil is wet
Hij kon voetballen bij Inter Milan en bij Galatasaray in Turkijke, maar zijn moeder wilde dat niet. "Je moet altijd luisteren naar je moeder", zegt hij. "Je gaat naar Portugal", is wat hij van zijn moeder hoorde. "Als er wat gebeurt ben je veel dichter bij Marokko." Negentien jaar heeft hij daar gevoetbald, Aziz heeft er 'geen moment spijt van gehad'.

"Het bloed is Marokkaans", zegt Aziz. Daar komt bij dat hij tussen 1986 en 1993 uitkwam voor het nationale team van Marokko. Het is dus duidelijk waar zijn voorkeur ligt. Hoe gaat hij kijken vannacht? "Ik ben gewoon thuis met mijn familie", zegt hij. "Maar ik ben wel nerveus, want Nederland is niet makkelijk".

Ismael Saibari

ANP

Waar moet Oranje volgens hem voor vrezen? "Voor Saibari", zegt hij. Dat is volgens hem een verschrikkelijk goede voetballer. "Het middenveld is van ons", zegt hij vol zelfvertrouwen.

Vreest het Marokkaanse team ook voor Nederland? "Absoluut!" Vroeger lachte Doufikar met zijn Marokkaanse teamgenoten nog over Oranje. Er werd een vergelijking gemaakt met Nederlanders die met een sinaasappel voetbalden. Volgens Aziz kijkt hij daar tegenwoordig met een andere blik naar.

De eindstand dan? Wat verwacht de voormalig profvoetballer? "Het wordt 2-1 voor Marokko."