omroep flevoland

Tussen het geluid van zagen en vallende takken klinkt vooral gelach. Waar veel jongeren hun zomervakantie doorbrengen op een festival of aan het strand, kiezen tientallen anderen ervoor om een week lang bomen weg te zagen, takken te slepen en de natuur een handje te helpen. Niet omdat het moet, maar omdat ze het zelf willen.

"Ik ben een acacia aan het slopen", zegt de 19-jarige Micha Rodenburg met een grote glimlach. "Dat vind ik eigenlijk best wel leuk. Je mag lekker veel slopen én je helpt de natuur."

Samen met tientallen andere jongeren doet hij mee aan een vakantiekamp van WoesteLand, de jongerenorganisatie van IVN Natuureducatie. Iedere ochtend steken de deelnemers de handen uit de mouwen in een natuurgebied. Deze week is dat het Waterloopbos bij Marknesse.

Exoot moet verdwijnen
Vandaag staat het verwijderen van acacia's op het programma. De boomsoort hoort hier eigenlijk niet thuis en verdringt andere planten. Door de bomen weg te halen ontstaat er weer ruimte voor een gevarieerder bos.

"We maken hier het watermodel wat hier ligt weer zichtbaar en halen tegelijkertijd de acacia weg", legt begeleider Alve Sluiman uit. "Dat is een invasieve exoot die de boel overneemt. De boswachter ziet hier liever een gevarieerder bos."

Het werk is soms fysiek, maar daar lijkt niemand zich aan te storen. Integendeel. "Als ik dit in mijn eentje zou doen, zou het veel langer duren", zegt de 19-jarige Cajsa Rutters terwijl ze een aanhanger vult met takken. "Zo samen is het juist gezellig."

Ze komen voor de natuur...
Voor de één is het de natuur, voor de ander het avontuur. Cajsa zocht simpelweg een leuke en betaalbare vakantie. "Ik zocht iets om te doen in de zomer. Iets buiten en niet te duur. Toen kwam ik bij WoesteLand uit."

Berber Verbeek kwam via een jeugdactiviteit van IVN terecht bij het kamp en is inmiddels al voor de tiende keer mee. "Het is eigenlijk één grote familie", vertelt ze. "Je bent de hele dag buiten, je kampeert samen en leert mensen kennen uit heel Nederland. Het voelt echt als een week helemaal weg uit je normale leven."

Begeleider Sluiman hoort dat verhaal vaker. "Mensen komen om iets goeds te doen voor de natuur en blijven omdat het gezellig is."

...maar blijven voor elkaar
Die combinatie blijkt al jarenlang succesvol. WoesteLand organiseert de natuurkampen inmiddels 64 jaar en volgens Sluiman zitten de kampen nog altijd vol. "We worden volledig gerund door jonge vrijwilligers. Je ziet deelnemers gedurende de week echt veranderen. Eerst is het spannend, maar uiteindelijk ontstaat er één grote groep waarin iedereen zichzelf kan zijn."

Voor Micha is dat gevoel zelfs van generatie op generatie doorgegeven. "Mijn ouders hebben elkaar op een WoesteLand-kamp ontmoet", vertelt hij lachend. "En zo ben ik eigenlijk ontstaan."

Als even later vriendin Berber erbij komt staan, blijkt dat de geschiedenis zich herhaalt. "Wij hebben elkaar hier ook leren kennen", zegt Berber. "We zijn nu anderhalf jaar samen."