omroep flevoland

Een alleenstaande moeder uit Almere betaalde maandenlang geen huur aan de Protestantse Gemeente Almere. De kerk raakte het vertrouwen in haar huurder kwijt en wilde haar uit het huis zetten. Daarom stapte de kerk naar de rechter. "Mevrouw woont voor een koopje, betaalt geen lor, we zijn het helemaal spuugzat."

Sinds de zomer van 2024 woont de vrouw met haar kinderen van 21, 16 en 10 jaar in een vierkamerwoning in Almere, nadat ze zelf dakloos was geraakt. Haar ouders overleden, het huis waar ze verbleef moest verkocht worden en een tijd lang sliep ze op wisselende adressen.

Via de gemeente kwam ze terecht bij de diaconie van de Protestantse Gemeente Almere. Dat is de tak van de kerk die zich bezighoudt met armenzorg: ze bieden onder meer tijdelijk onderdak aan mensen die in de problemen zitten. Voor 700 euro per maand kreeg de vrouw de woning. Dat is inclusief gas, water, licht en gemeentelijke lasten.

Beloftes die niet werden waargemaakt
Al snel liep ze achter met huur betalen. De gemeente Almere sprong nog een keer bij om een deel van de schuld weg te werken, maar daarna stapelden de problemen zich weer op. In maart dit jaar maakte de kerk nieuwe afspraken: bovenop de 700 euro huur zou de vrouw ook 350 euro per maand aflossen op haar schuld.

Volgens de diaconie kwam daar weinig van terecht. Inmiddels staat de teller op ruim 6.000 euro achterstand. "We hebben de moed opgegeven", zegt de vertegenwoordiger van de kerk in de rechtszaal. Er zou meerdere keren hulp zijn aangeboden bij de financiën en administratie. Ook zou de vrouw hebben verteld dat ze onder bewindvoering stond - iemand die haar geldzaken voor haar zou beheren - maar die bewindvoerder bleek niet te bestaan.

Ziekte, toeslagenaffaire en depressiviteit. De vrouw zelf ziet het anders: ze zegt wél degelijk hulp te hebben aangenomen. "Ik was lang ziek en moest twee spoedoperaties ondergaan. Daardoor kon ik ook niet werken." Ze noemt zichzelf bovendien slachtoffer van de toeslagenaffaire. Een uitkering vroeg ze soms wel aan, maar liet die net zo vaak weer lopen – iets wat ze wijt aan depressiviteit. "Dat is mijn fout", geeft ze toe.

Zicht op een baan én een huis
De vrouw hield zichzelf de afgelopen tijd overeind met toeslagen, losse schoonmaakklussen en de vrijgevigheid van anderen om haar heen. Daar lijkt nu verandering in te komen: ze kan 32 uur per week gaan werken op de administratie van een Amsterdams casino, tegen zo'n 2.300 euro netto per maand.

Ook haar volwassen zoon werkt inmiddels en kan bijdragen aan de huur. En na twintig jaar inschrijving heeft ze nu kans op een sociale huurwoning.

Aan de kant van de kerk is het vertrouwen op. Toezeggingen zijn te vaak niet nagekomen, zegt de diaconie. Ook voor een gesprek lijkt geen ruimte meer. Maar de rechter houdt vol: willen partijen het niet gewoon proberen? Vijf minuutjes? Na tien minuten overleg op de gang ligt er dan toch een akkoord. De moeder mag met haar kinderen nog maximaal zes maanden in de woning blijven.

Vanaf 1 oktober betaalt ze iedere maand 700 euro huur én 350 euro aflossing op de schuld. Wekelijks moet ze per e-mail laten zien dat ze reageert op andere woningen en werk maakt van bewindvoering. Betaalt ze niet, dan kan de kerk alsnog ontruimen. Verhuist ze wél op tijd, dan blijft ze 350 euro per maand aflossen tot de schuld helemaal weg is.