omroep flevoland

In de modder van het Scoutinglandgoed in Zeewolde klinkt het fluitsignaal van organisator Chris van Beem. Het is precies op het hele uur. De overgebleven lopers hijsen zich uit hun klapstoeltjes en sjokken richting het startvak. Ze beginnen aan hun zoveelste ronde van 6,7 kilometer. Het is een ritueel dat zich al sinds zaterdag onafgebroken herhaalt in de jacht op de wereldtitel Backyard Ultra.

"Het concept is dat binnen 24 uur 100 mijl wordt gelopen", legt Van Beem uit, terwijl de atleten in een gestaag tempo uit het zicht verdwijnen. "Ieder uur wordt een deel van die mijl gelopen. En ieder heel uur start de nieuwe lus. Je moet zorgen dat je in één uur tijd weer terug bent." Het is een afmattende afvalrace zonder finishlijn. De winnaar is simpelweg degene die als allerlaatste overblijft.

"Ik heb nu net ronde 46 gedaan. Dat is 307 kilometer en we gaan nu ronde 47 in", zegt Jacob Hamburg maandagochtend als hij op een campingstoel bijkomt van zijn loop. De vermoeidheid tekent zich af in zijn gezicht. "Ik heb natuurlijk iets van vijftig, vijfenvijftig uur niet geslapen. Dus je ziet het gras een beetje zo heen en weer gaan. Mijn crew zorgt er nu voor wat cafeïne en dan als het goed is trekt dat straks een beetje bij."

De ultraloper heeft een team van begeleiders die hem ondersteunen zodra hij klaar is met zijn ronde. Een van hen is Guido Smit, die twee weken geleden zelf nog een vergelijkbare wedstrijd liep op Terschelling. "Als hij binnenkomt, doe ik hem een kleedje om. Ik pak zijn flesje drinken aan, dat vul ik weer. Ik warm eerst even zijn eten op voordat hij terugkomt", legt Smit uit over zijn taken als begeleider.

Elke minuut telt in de spaarzame tijd tussen de rondes. "Twee rondjes geleden had hij 24 minuten rust. Toen hebben we hem onder de douche gezet. Heeft hij zijn haartjes gekamd. Heeft hij gegeten, is hij gaan liggen", blikt Smit terug. Je kunt het zien als een georkestreerde pitstop voor het menselijk lichaam. "Ik zorg er gewoon voor dat hij eigenlijk niks meer hoeft te doen als hij hier is en dat ik hem op tijd weer het startvak in duw."

Niet slapen
Organisator Chris van Beem slaapt zelf ook nauwelijks. In drie dagen tijd heeft hij slechts twee uur geslapen. Dat is nog altijd meer dan het dubbele van de slaap die atleet Jacob Hamburg heeft gehad. "We hebben hier een satelliet-WK Backyard Ultra", legt Van Beem uit.

"Iedere keer als er zo'n land binnenkomt na een loop, dan hebben ze weer een punt verzameld voor het land." Van Beem ziet hoe deelnemers zichzelf continu tegenkomen en overwinnen. "Sommige mensen die zijn gewoon in staat om met heel weinig slaap de inspanning zo in te richten met goed eten, met drinken, dat ze lang door kunnen gaan."

Voor Hamburg is het einde voorlopig nog niet in zicht, hoewel de start moeizaam was. "De eerste 30 rondes waren voor mij het zwaarst. Ik kwam niet lekker in het ritme", zegt de loper die over die ronden praat alsof hij aan het opwarmen was. In de praktijk betekent 30 ronden lopen een afstand afleggen van 201 kilometer.

"Na de 30 rondes, toen ging in één keer die knop om. Het mooie is, je kan steeds verder. Het menselijk lichaam kan uiteindelijk veel meer aan dan je uiteindelijk denkt", zegt Hamburg.

Niet alleen in Zeewolde wordt gelopen. Over de hele wereld wordt op dit moment deze wedstrijd gehouden. Er is geen vastgestelde eindtijd. De wedstrijd stopt pas als er één loper overblijft die in zijn eentje een volledige laatste ronde binnen het uur uitloopt. Dat is 'the last man standing.' Dat kan nog dagen duren.