Nijmegen: 'Kruipend, rollend, huilend, ik finish sowieso'
Alicia Richardson uit Almere heeft de vierde en laatste dag van de Nijmeegse Vierdaagse gehaald, ondanks een blessure aan haar knie. Die schoot er dondedagochtend plotseling in. Pijn heeft ze, vertelt ze in de ochtenduitzending, maar opgeven is voor haar geen optie: wat er ook gebeurt, ze wil de finish halen.
Haar deelname heeft een bijzondere aanleiding. Vorig jaar lag Alicia's te vroeg geboren dochtertje in een Nijmeegs ziekenhuis, waar ze werd geopereerd. Op dat moment besloot ze dat ze de tocht het jaar erop zelf zou lopen. Haar dochter, Mabel, is haar grote inspiratiebron: dezelfde doorzettingskracht die het meisje destijds toonde, wil Alicia nu ook laten zien.
Flevoziekenhuis
De situatie is dit jaar extra zwaar, want Mabel ligt opnieuw in het ziekenhuis met maagklachten. Na twee weken in het Almeerse Flevoziekenhuis is ze vorige week overgeplaatst naar het AMC, waar artsen vermoeden dat de voedingsproblemen een symptoom zijn van iets anders. De uitslag van nader onderzoek wordt nog afgewacht. Terwijl Alicia in Nijmegen loopt, wordt er thuis voor Mabel gezorgd door haar partner en haar moeder. Donderdag kreeg Mabel nog een MRI onder narcose. Die had ze goed doorstaan.
Voor de laatste kilometers heeft Alicia een klein thuisfront geregeld: haar tante past op bij Mabel, zodat haar partner naar Nijmegen kan komen om haar bij de finish op te wachten, bij het benzinestation vlakbij het ziekenhuis waar het verhaal ooit begon.
"Twaalf blaren!"
In hetzelfde programma spraken we ook met presentator Joline Dalstra, die normaal gesproken de vragen stelt, maar nu vragen beantwoordt van collega's Roy Blokzijl en Leo Schouwenaar. Haar trainingsschema betaalt zich uit. En dat geldt ook voor haar vriendin Christine, met wie ze samen loopt. Ook zij gaan de finish halen. Gemakkelijk is het niet geweest, vertelt ze: donderdag bracht ze anderhalf uur door op de medische post om maar liefst twaalf blaren door te laten prikken.
De blaren zijn stevig ingetaped zodat ze verder kan lopen. Met een paar paracetamolletjes op de ochtend en een strip ibuprofen achter de hand, houdt ze er vertrouwen in dat ze de finish gaat halen. Wachtend bij die finish staan haar man, haar zoon en vrienden.
Van de vier etappedagen was de donderdag, met de beruchte Zeven Heuvelen, voor haar de zwaarste. Dankzij de trainingen heeft ze geen spierpijn, alleen pijnlijke voeten door de blaren. Wat haar vooral bijblijft is de sfeer onderweg: het defilé bij terugkomst in Nijmegen, waar studenten massaal feestvieren op straat en balkons, noemt ze op weg naar de finish 'de kers op de taart'.
Voor het weekend na de finish heeft Joline weinig grootse plannen. 'Lopen doet ik in elk geval niet meer'. Toch smaakt de tocht naar meer: ze overweegt de Vierdaagse nog eens te lopen, misschien zelfs samen met presentator Roy die dat tijdens het gesprek meteen aanbood. Een andere loopvriend probeert haar intussen warm te maken voor een nóg zwaardere uitdaging, de Elfstedentocht te voet.
Gisteren spraken we met Emmeloorder Patrick Veenhuis.