GGD pleit voor meer hulp aan familie na zelfdoding

FLEVOLAND
Er moet meer aandacht komen voor mensen die in hun omgeving zijn geconfronteerd met zelfdoding. Daarvoor pleit Cees Verdam, directeur van GGD Flevoland, in de zaterdageditie van het tv-programma Over Flevoland Gesproken

Volgens Verdam laat de nazorg voor mensen die een geval van suïcide hebben meegemaakt, te wensen over. Hij roept alle betrokken hulpverleners op meer oog te hebben voor de achterblijvers, die bovendien vaak met schuldgevoelens kampen. Ook voor de GGD ligt hier een taak, erkent Cees Verdam.

Het aantal zelfdodingen in Flevoland is de laatste jaren omhoog gegaan. Vorig jaar kwamen 34 inwoners van de provincie om door suïcide.

reacties (4)

  • Barbara

     

    Slachtofferhulp moet eens aan een fikse controle onderworpen worden. Zijn hun naam niet waardig. Vrijwilligers die als een blinde de lamme moeten steunen? Dat kan nooit goed gaan.

    reageer
  • Trijnie

     

    Als nabestaande van een kind die door zelfdoding om het leven is gekomen blijf je zitten met schuld gevoelens. Heb ik iets over het hoofd gezien ook al waren er voor ons totaal geen tekenen van een depressie. Wat ons het meeste heeft gekwetst is de reactie van slachtoffer hulp. Ze hebben een paar dagen na het overlijden gebeld met de reactie "we hebben gehoord wat er is gebeurt maar we kunnen niets voor u doen". Dit voelde als een klap in je gezicht. Je krijgt het gevoel dat het niet belangrijk is hoe jij je voelt. Je staat alleen in je verdriet. Als er ergens in Nederland een schietpartij is krijgt de hele buurt slachtofferhulp maar als nabestaande van zelfdoding kan je stikken moet je zelf maar zien hoe je met je verdriet en verlies omgaat. Ik ben blijkbaar geen slachtoffer. Ik heb het gered al is de kleur uit mijn leven verdwenen. Ik ben niet aan de drank of werkloos enz. Maar als ik op de televisie weer hoor dat slachtoffer hulp klaar staat wordt ik een beetje misselijk.

    reageer
  • Barbara

     

    Vreselijk wat je is overkomen! "We hebben gehoord wat er is gebeurt maar we kunnen niets voor u doen". Voor zover mijn informatie gaat zijn de mensen die voor slachtofferhulp werken vrijwilligers die heel misschien ook zelf wel eens ergens het slachtoffer van geworden zijn. Men noemt hen al gauw ervaringsdeskundigen en denken met deze mensen professionele hulp in huis te hebben. Met goede bedoelingen horen zij slachtoffers graag aan en beloven niets door te vertellen aan derden, of in dit geval van Trijnie, haken ze meteen al af. Een opleidinkje van een dag of wat om licht-, maar ook zwaar getroffenen te helpen, mag je dat slachtofferhulp noemen? Op je tien vingers kan je natellen dat dat niet meer dan een oppervlakkig soort troost kan zijn wat men te bieden heeft. Zij op hun beurt kunnen je hooguit een folder in handen drukken waar nog wat aanbevelingen op staan waar het slachtoffer ondertussen zelf ook al achter was gekomen. Opheffen dat soort gedoe. Je geeft mensen hoop, maar blijkt niet meer in huis te hebben dan dat de lamme en de blinde moet helpen.

  • Truus

     

    Het zou fijn zijn als de GGZ ook gaat SAMENwerken. En dan bedoel ik niet Kwintes (zij doen dat al), ik bedoel GGZ centraal bijvoorbeeld. Kijk eens verder dan je eigen muren!

    reageer
  • Barbara

     

    Er is sowieso nauwelijks aandacht voor schuldvragen. Wat een geklets weer...

    reageer
  • Jos '56

     

    Het gaat hier over schuldgevoelens en niet over schuldvragen.

Laat een reactie achter

Je reageert op

Je rapporteert