omroep flevoland

Voor de ontwerpers van station Lelystad Centrum is het onlangs aanwijzen van het station tot rijksmonument een bekroning. "Het is natuurlijk vreselijk leuk," zegt constructeur László Vákár, die verantwoordelijk was voor het technische ontwerp van de markante kap. "Vooral omdat het niet alleen een station was, maar internationaal zelfs werd gezien als een doorbraak."

Het station werd in de jaren tachtig gebouwd in een periode waarin de Nederlandse Spoorwegen een nieuwe identiteit zochten. Tot dan toe waren stations vaak terughoudend, met weinig kleur en relatief gesloten. Met Lelystad koos NS voor het tegenovergestelde: een uitgesproken, expressief gebouw met veel glas en staal. Het kreeg al snel de bijnaam 'crystal palace'.

Vákár legt uit wat het ontwerp bijzonder maakt: "Zicht, licht en lucht: dat zijn de drie kernwoorden. Grote vides zorgen dat daglicht tot diep in de stationshal komt. Tegelijk is er beschutting tegen de wind en kun je je makkelijk oriënteren. Als je aankomt, zie je meteen of de bus of trein al klaarstaat. Dat was voor die tijd echt vernieuwend."

"Er zijn altijd mensen geweest die dit spuuglelijk vonden", erkent architect Tjerk van de Lune, die in 2012 verantwoordelijk was voor de verdubbeling van het station. "Maar het is een uitgesproken ontwerp, dat roept reacties op."

Ook persoonlijk voelt de architect zich verbonden met het gebouw. "Mijn oma was een van de eerste inwoners van Lelystad, dus ik kende het station al van jongs af aan. Ik vond het toen niet per se mooi, maar na jaren werken aan de uitbreiding ben ik het echt gaan waarderen."

Met de monumentenstatus krijgt station Lelystad Centrum bescherming voor de toekomst. Voor- en tegenstanders zullen elkaar waarschijnlijk blijven vinden in de discussie over schoonheid, maar dat past volgens Van de Lune ook bij het gebouw. "Het is uitgesproken, het is herkenbaar, en het is van Lelystad. En dat is precies wat een monument moet zijn."