omroep flevoland

Toen Shireen uit Almere als klein meisje droomde over haar bruiloft zag ze het helemaal voor zich: de witte jurk, een grote koets, en de hand van haar vader die haar weggeeft bij het altaar in een kerk. Voor haar waren deze beelden lang een gekoesterde droom. Samen met haar man, Michel, had ze de perfecte datum geprikt: 19 november 2026, dezelfde datum als hun eerste, magische ontmoeting in de kerstgrotten van Valkenburg.

Maar helaas verloopt het echte leven niet altijd als een Disney sprookje. Vier weken geleden, sloeg het noodlot toe. Shireen's vader, die al vocht tegen nier- en longkanker, kreeg een onverwachte en verwoestende diagnose: acute, agressieve leukemie. De artsen waren duidelijk over zijn prognose: een jaar was het maximum, maar zijn leven kon ook de volgende dag al voorbij zijn. De bruiloft zou hij niet meer halen. “De artsen waren pijnlijk direct,” zegt Shireen daarover. “Dan stort je wereld toch een beetje in.”

Trouwplannen omgegooid
Voor Michel, die op jonge leeftijd zijn beide ouders verloor en een hechte band had opgebouwd met Shireen's vader, was een huwelijksdag zonder hem ondenkbaar. De twee schoven hun oorspronkelijke plannen meteen opzij. Waar ze trouwden deed er niet meer toe. Het enige wat telde: Shireen's vader moest erbij zijn.

Vanaf dat moment was het geen standaard huwelijksplanning meer, vertelt Shireen. “Kan ik de bruiloft zo snel vervroegen?" En hoe krijg je een doodzieke patiënt naar het stadhuis?” Ze belde het gemeentehuis van Almere. “Zij waren heel behulpzaam,” zegt Shireen. De trouwdatum kon worden vervroegd naar 19 november maar dan een jaar eerder. “Alsnog op de datum van onze eerste ontmoeting”

Van verpleegkundige naar weddingplanner
Kelly zorgde al langer voor Shireen's vader en had bijzondere, mooie gesprekken met hem. “Het enige wat ik voor hem zou kunnen doen is zorgen dat hij gewoon aanwezig kan zijn op de bruiloft in de voor hem beste staat.”

Voor Kelly was de keuze snel gemaakt: Ze vroeg aan Shireen en haar vader wat zij ervan zouden vinden als ze de bruiloft in alle rust in het Flevoziekenhuis zouden regelen. Met groen licht van zowel de familie als de artsen, ging Kelly over tot actie.

"Al trouw ik in een steeg, als mijn vader er maar bij is."

Het Flevoziekenhuis, dat naast het stadhuis ligt, bleek een onverwacht perfecte locatie. De gemeente Almere bevestigde dat heel Almere een trouwlocatie kan zijn, zolang het maar toegankelijk is. “Al trouw ik in een steeg,” dacht Shireen, “als mijn vader er maar bij is.” Bovendien zijn de kleuren van de trouwzaal in het stadhuis geel en goud en laat Shireen daar nou net een hekel aan hebben.

Toch nog een filmische bruiloft
Op hun dag, 19 november, was het zover. Haar vader, die Shireen nog niet eerder emotioneel had gezien, was diep ontroerd. Hoewel een ziekenhuis statig en kaal kan zijn, deed het team er alles aan om het gezellig te maken. De afdeling veranderde in een trouwzaal. De bruid liep niet naar het altaar door een kerk, maar door de gangen van het ziekenhuis. Haar vader bracht haar er wel naartoe. En daar, als een haag, stond al het ziekenhuispersoneel om hen heen.

Woord in Beeld

Een onvergetelijke herinnering
Het hele team van het Flevoziekenhuis dacht in mogelijkheden, waardoor er geen enkel obstakel was. Kelly is ongelooflijk trots op haar collega’s. “Er is geen één obstakel geweest en iedereen dacht in mogelijkheden. Mensen hebben hun werkzaamheden een beetje verschoven om dit prioriteit te maken en dat vind ik heel bijzonder”

De bruiloft was dan ook een krachtige boodschap, vertelt Kelly. “Je hebt kanker nooit alleen.” De hele familie en ook het zorgteam zijn bij die ziekte betrokken. “Als de tijd kostbaar wordt, dan wordt de liefde dat alleen maar meer.”

Shireen is in ieder geval gelukkig getrouwd, vertelt ze. “Het leven van mijn vader is door de ziekte nu onzeker, maar deze herinneringen neemt niemand ons meer af.”

Dit verhaal is gemaakt door Louise Jens van 1Almere. 1Almere en Omroep Flevoland hebben een samenwerkingsverband.