omroep flevoland

In Dronten is het prima studeren maar werken doen ze toch liever in hun geboorteland. De twee jonge Surinamers Jeïel Grant en Prithvi Thakoer zijn na een opleiding tuin- en akkerbouw aan Aeres Hogeschool en stage in de Flevolandse polders, weer terug in Suriname. In dit tweede verhaal gaan we naar het rijstdistrict Nickerie, de tweede stad in Suriname en lopen een dag mee met Prithvi Thakoer.

Op de uitgestrekte rijstvelden van Nickerie voelt Prithvi Thakoer zich zichtbaar thuis. Met een halm rijst in zijn hand luistert hij glimlachend naar het zachte geritsel van de aren. "Surinamers houden van rijst", zegt hij. "Als ik dit zie… nee, dan wil ik niet terug naar Dronten."

In de voetsporen van opa
De jonge landbouwkundige oogt bescheiden en wat verlegen, maar achter die rustige uitstraling schuilt een professional. Een pietje precies met een missie. Hij neemt ons mee naar zijn opa die dementie heeft maar zijn inspiratiebron is. Hij was rijstboer.

Prithvi en zijn opa

Ook zijn vader en tante zijn er. Ze maken middageten klaar: rijst, natuurlijk met groente en vlees. "Vroeger was iedereen zelfvoorzienend", vertelt zijn tante Sharda. Ieder gezin had een eigen rijstveld achter het huis. "Wij zijn landbouwkinderen", zegt ze trots. Maar zijzelf en haar broers kozen uiteindelijk niet voor de landbouw.

Prithvi maakte die keus wel en ging naar de landbouwhogeschool in Dronten. "Ik dacht: niemand in de familie is die richting meer opgegaan. Dus ben ik maar in de voetstappen van mijn opa getreden."

Na zijn studie Ondernemerschap Tuin- en Akkerbouw aan Aeres Hogeschool in Dronten keerde hij bewust terug naar Suriname. Inmiddels werkt hij bij het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij, waar hij rijst inspecteert voor export. Dat werk neemt hij heel serieus.

Prithvi neemt ons mee naar rijstbedrijf Manglie, een van de grootste rijstboeren van Suriname. Met monsters van exact 35 gram controleert hij of de verhouding tussen hele en gebroken rijstkorrels voldoet aan de norm. Zo niet, dan moet de rijst opnieuw door de sorteermachines.

"Als het niet aan de standaarden voldoet, mag het bedrijf niet laden", legt Prithvi rustig uit. "Dan moet alles opnieuw gecontroleerd worden." Hij neemt ons mee naar zijn kantoor op het ministerie in Nickerie en laat zien hoe hij daar minutieus nog een keer de rijstkorrels controleert voordat de lading geëxporteerd mag worden.

'De olie raakt op, maar landbouw blijft'
Voor Prithvi draait landbouw bovendien om méér dan productie alleen. Terwijl Suriname zich voorbereidt op grote inkomsten uit olie, kijkt hij verder vooruit. "We hebben binnenkort inkomsten van olie en gas. Maar straks is de olie op en wat dan?", zegt hij beslist. Hij vindt investeren in de landbouw beter. "De landbouw blijft en is duurzaam." Volgens hem ligt daar ook een taak voor jongeren. "Mensen vragen weleens of landbouw wel toekomst heeft. Dan zeg ik: de wereld moet eten. Daarom blijft landbouw belangrijk."

Tante Sharda raakt geëmotioneerd als Prithvi zijn verhaal vertelt. Haar neefje is een voorbeeld voor jonge Surinamers, vindt zij. "Hij is gaan studeren, teruggekomen en zet zich nu in voor zijn land. Daar ben ik ontzettend trots op."

Lees ook: Van Dronten naar Paramaribo: Jeïel Grant laat kinderen groeien