omroep flevoland

Al ruim twintig jaar zijn Anjo Simonse uit Emmeloord en zijn vrouw pleegouders. Naast hun drie eigen kinderen namen ze drie pleegkinderen op in hun gezin. Dat vroeg veel tijd, energie en aanpassingen, maar Simonse zou het zo weer doen. "Het maakt je van binnen rijker", vertelt hij in Het Gesprek.

Het begon met een televisieprogramma over jeugdgevangenissen. Simonse zag jonge jongens die zich agressief gedroegen. Aanvankelijk dacht hij dat ze hard aangepakt moesten worden, totdat hij hoorde wat ze thuis hadden meegemaakt. Kort daarna viel een folder over pleegzorg op de deurmat, met de vraag of er ruimte was in hun hart en huis.

Het echtpaar bezocht een informatieavond in Lelystad. Op de terugweg, vlak voor de Ketelbrug, namen ze hun besluit. "Mijn vrouw en ik keken elkaar aan en zeiden: deze is voor ons, dit gaan wij doen." Een paar maanden later kwam hun eerste pleegkind.

Zes kinderen, één gezin
Wat begon als pleegzorg, groeide uit tot een gezin met zes kinderen. De drie pleegkinderen bleven bij Simonse en zijn vrouw wonen, omdat terugkeer naar hun biologische ouders uiteindelijk niet mogelijk bleek. De oudste pleegzoon woont inmiddels zelfstandig. De andere twee wonen nog thuis.

Volgens Simonse werden de pleegkinderen vanaf het begin door zijn eigen kinderen geaccepteerd. "Ik heb ook heel veel van mijn eigen biologische kinderen geleerd hoe je op een heel liefdevolle, onvoorwaardelijke manier met kinderen omgaat die niet jouw biologische broertjes en zusjes zijn."

Voor twee van de drie pleegkinderen ging de verbondenheid nog een stap verder. Zij besloten enkele jaren geleden de achternaam Simonse aan te nemen. Toen de officiële bevestiging binnenkwam, maakte dat veel indruk op hun pleegvader. "Ik dacht: het is alleen maar iets op papier. Totdat we uiteindelijk die brief kregen en je het echt zo ziet staan. Dan doet het je toch wel heel wat."

Niet altijd gemakkelijk
Het pleegouderschap vroeg ook offers. Simonse werkte tien jaar lang een dag minder per week. Zijn vrouw, die in de zorg werkt, moest haar werkuren flink terugbrengen. En het contact met de biologische ouders van de pleegkinderen verliep soms moeizaam.

Toch benadrukt Simonse dat die ouders hun kinderen liefhadden, ook al konden ze niet voor hen zorgen. "We zijn ook nooit boos geweest op de biologische ouders." Volgens hem is het belangrijk om die band zo veel mogelijk te behouden. "Als het enigszins mogelijk is, moeten we alles in het werk stellen om de biologische ouders weer zo te faciliteren, dat het kind weer terug kan."

'Het zijn mijn ouders'
De mooiste momenten zitten voor Simonse vaak in kleine dingen. Zo herinnert hij zich een verslag van een pleegzorgorganisatie waarin stond wat de pleegouders van een van de kinderen vonden. De pleegzoon was het niet eens met die benaming. "Hij zei: dat staat er niet goed. Het zijn niet mijn pleegouders, het zijn mijn ouders."

Zijn boodschap aan mensen die twijfelen over pleegouderschap is daarom eenvoudig: ga eens naar een informatieavond of praat met iemand die al pleegouder is. "Zorgen voor een kind van een ander, dat gaat je leven verrijken."