omroep flevoland

Een snijwond tot op het bot, gescheurde nagels en een reeks buikspierblessures: drie jaar geleden wilde voorjager Eric Ouweneel uit Almere de training met zijn onstuimige jachthond Guus staken. Afgelopen weekeinde kroonde diezelfde hond zich in De Bilt tot Nederlands kampioen op de prestigieuze Nimrod, het Nederlands Kampioenschap voor jachthonden.

"Kom maar. Goed zo. Zit. Good boy." Ouweneel stapt in zijn olijfgroene jachtbroek en rubberlaarzen door het mulle zand van een gebied achter de gevangenis in Almere. Naast hem in het gras zit Guus. En voor het duo staat een glimmende zilveren wisselbeker die bijna net zo hoog is als de schouder van de hond.

Eric Ouweneel is voorjager, de officiële term voor de begeleider van een hond tijdens de jacht. Doorgaans gebruikt de jager het geweer, de voorjager instrueert de hond.

"Dit is nou Guus, die zich vanaf zaterdag de beste jachthond van Nederland mag noemen", zegt de Almeerder terwijl hij het dier belonend over de kop aait.

Statige naam: Abe van de Oudinghof
Guus is de roepnaam van het dier, maar de kersverse kampioen draagt ook een deftige naam: "Guus heeft een officiële kennelnaam: Abe van de Oudinghof. Hele statige naam, statige hond ook. Hij is van Duitse afkomst, dus dat gaat vanzelf."

De zesjarige reu heeft een glanzend zwarte vacht en grijs-witte spikkels op de snuit en borst. "Het is een Duitse staande draadhaar", legt Ouweneel uit wanneer de hond hem oplettend aankijkt. "Het is een typische jachthond. Deze honden zijn van oudsher puur gefokt om mee te gaan op jacht." Met een kort commando – "Wacht hè. Vooruit!" – stuurt hij het dier op hoge snelheid het dichte rietgras in.

Goede taakverdeling
In het veld draait alles om de taakverdeling tussen mens en dier, aangestuurd met armgebaren en een feloranje fluitje. "Het specifieke aan een staande hond is dat hij zowel geschikt is om te werken voor het schot, zoals we dat noemen in de jacht, als voor het werk na het schot", vertelt Ouweneel.

"Hij is op dit moment echt gespecialiseerd in het werk na het schot. Dus de jager schiet wat, meestal klein wild: vogels, konijntjes, hazen, noem maar op. Dan is het zijn taak om het te halen voor ons."

Tijdens de Nimrod in het Utrechtse De Bilt voerde Guus die taak zaterdag onder het oog van vierduizend toeschouwers beter uit dan de zeventien andere geselecteerde tophonden van Nederland. Slechts vier honden wisten op alle drie de praktijkproeven alle negen apporten binnen te brengen voor het hoogste diploma; Guus behaalde daarbij de hoogste puntenscore.

De basis voor die foutloze uitvoering ligt volgens de Almeerder in de voorbereiding. "Dat wijst zich in de maanden daarvoor vanzelf wel. Je moet vertrouwen opbouwen. Hij moet mij kunnen vertrouwen, ik moet hem kunnen vertrouwen."

Dierenarts kent Guus goed
"Dat vertrouwen heb ik niet altijd gehad", erkent Ouweneel. "Hij is nu zes jaar. In de aanloop naar dit hele geheel, toen hij een jaar of drie was en we nog midden in de trainingen met hem zaten, heeft hij een aantal blessures gehad."

De Almeerder somt de medische geschiedenis van zijn viervoeter moeiteloos op: "Hij heeft gespleten nagels gehad en hij heeft zichzelf een keer opengehaald aan een glasscherf, zodat we op het bot keken bij zijn rechterpols. Verschillende buikspierblessures gehad, noem maar op. De dierenarts kent hem goed. Hij mag bij de dierenarts op de verjaardag komen."

'Eén moment gedacht: ik stop met deze hond'
"Er is één moment geweest dat ik dacht: nu stop ik echt met deze hond. Ik heb alles geprobeerd. Ik heb veel geduld, maar op een gegeven moment houdt het een keer op." Dat Guus niet met vervroegd pensioen ging, heeft de voorjager volledig aan het thuisfront in Almere te danken.

"Ik ben met name door mijn kinderen tegengehouden. Die zeiden: 'Pap, dat kun je niet maken, die hond is fantastisch.' Het is ook een fantastische thuishond, gezellig en alles, een knuffelaar. Maar ik wilde hem voor het werk, en ik kon er eigenlijk niks meer mee."

Deelname wedstrijd per hond is eenmalig
Omdat een jachthond in zijn leven slechts één keer aan de Nimrod mag deelnemen, heeft een voorjager met de hond maar één kans op de titel. "Het is aan de baas om te beslissen: kunnen we dit aan dit jaar?"

Vorig jaar waren we ook uitgenodigd voor de Nimrod. "Toen dacht ik: 'Guus kan nog wel wat beter.' Dus ik heb bedankt voor de uitnodiging, maar dit jaar vond ik dat hij eraan toe was en dat bleek een goede zet."

Terwijl Guus na een laatste sprint de dummy keurig zittend afgeeft, klinkt het tevreden over het zandpad: "Keurig hoor. Goed zo. Los. Zit." Wat volgt is een smakelijke beloning en een tevreden voorjager.