omroep flevoland

Werken helpt Oekraïners om de ellende in hun thuisland te vergeten. Maar de oorlog blijft ze bezighouden. Zo ook bij Ihor en Tetiana, een jong stel dat woont op een schip in de haven op Urk en sinds kort werkt in een visbedrijf.

Met tweehonderd Oekraïense mannen, vrouwen en kinderen is het hotelschip Rossini inmiddels vol. Veel vluchtelingen die onderdak hebben gevonden op het schip, werken inmiddels. Ihor en Tetiana vluchtten samen uit Loetsk, een stad in het noordwesten van Oekraïne, niet ver van de Poolse grens. "Het was heel moeilijk om mijn familie achter te laten," vertelt Tetiana. "Maar zij kozen ervoor om thuis in Oekraïne te blijven."

Nooit een geweer vastgehouden
Het stel is blij dat ze kunnen werken op visverwerkingsbedrijf Neerlandia. Je ziet er vooral veel vrouwen. De meeste Oekraïense mannen wilden blijven om hun land te verdedigen. Maar Ihor denkt daar anders over. "Ik heb nooit een geweer vastgehouden en ik ben nooit in het leger geweest. Bovendien zijn er al genoeg mannen in het leger. Vechten is niets voor mij."

Op het schip komen de Oekraïners tot rust merkt Alice Bakker van welzijnsorganisatie Caritas. Ze werkt op de vluchtelingenboot en begeleidt de vluchtelingen. "De mensen zijn blij dat ze nu een beetje geland zijn en deel kunnen nemen aan het gewone leven." Oekraïners voelen zich welkom op Urk, merkt Bakker. "Je hoort ze dan zeggen: Urker people are great!"

Harde werkers
Pieter Romkes, directeur van Neerlandia, kwam via de gemeente Urk en Caritas in contact met zijn nieuwe werknemers: "Ze leren snel en het zijn zeer harde werkers. Zelfs meer dan veertig uur willen ze wel werken." Romkes zegt dat hij ze goed betaalt. "Ze worden hier net zo betaald als Urkers."

Ihor en Tetiana hopen dat de oorlog snel voorbij is en dat alles weer gauw normaal wordt. Hun plan was eigenlijk om in Oekraïne te trouwen, maar toen kwam de oorlog. Ze weten nog niet of ze op Urk gaan trouwen. Ihor: "We gaan hier eerst geld verdienen en dan misschien trouwen. Het is nog onzeker."