omroep flevoland

Tijdens een patrouille door Afghanistan ziet Pieter Leen een oude boerderij. Langs de kant stonden grote kogels. Of het lege hulzen zijn, kan de Urker verpleegkundige niet zien. De stoet rijdt door, maar de interesse voor het gebouw is gewekt. Pieter Leen wil eigenlijk wel even terug naar die plek. 

In het jaar dat stil wordt gestaan bij 80 jaar vrijheid, spreekt omroep Flevoland zes veteranen. Uit elke Flevolandse gemeente vertelt één veteraan zijn verhaal. Elke militair vertelt over een bijzondere missie in het buitenland. Vandaag Pieter Leen Bos uit Urk over zijn missie in Afghanistan in 2004. 

Stabiliteit bij verkiezingen
Het jaar 2005 stond in Afghanistan in het teken van presidentsverkiezingen. In een land met conflicten is dat een hele opgave. Onder meer Nederlandse militairen werden naar het land gestuurd om te zorgen voor stabiliteit. Zorgen voor rust. Pieter Leen Bos was verpleegkundige in een gevechtseenheid die naar Kunduz in Afghanistan ging.

Het gebied waar Pieter Leen en zijn eenheid zaten, was dus oud strijdtoneel van deze moedjahedien. Op het moment dat de Urker in het gebied zat, kwam de Taliban opzetten. "Je had met oud-moedjahedienstrijders te maken en met nieuwe strijders. Dus het was een mengelmoes. Dat is het trouwens nog steeds."

De patrouille stopt. Meteen wordt een kijkje genomen bij de hulzen langs de kant. Direct wordt duidelijk dat de munitie niet op scherp staat. Op dat moment wordt Pieter Leen geroepen door zijn chauffeur. "Kunt u eens even kijken naar dit kereltje met zijn voet?" Bij de auto staat een jongetje met een verdraaide voet. 

Pieter Leen komt direct en bekijkt de jongen. Hij komt tot de conclusie dat met een simpele operatie de jongen geholpen kan worden. De verpleger pakt een Rode Kruiskaart waarmee de jongen later geholpen kan worden in het ziekenhuis.

Mee naar binnen
"Dus ik zit die kaart in te vullen. En toen komt die boer naar me toe en die vraagt via de tolk wat ik aan het doen ben. Want dat is zijn zoon. En ja, die zijn heel belangrijk in dat land." Pieter Leen legt uit wat hij doet en dan komt de boer met een bijzonder verzoek. Hij vraagt of Pieter Leen met hem mee naar binnen wil.  

Alleen naar binnen gaan ziet de Urker verpleger niet zitten. "Dus ik zeg tegen die jongens van de beveiliging: 'Gaan jullie ook even mee?' We lopen met z'n drieën of met z'n vieren die kant op." De groep gaat de schuur in komt een kelder tegen. Ze gaan die naar binnen. "Nou, toen stond ik gewoon in de munitiebunker. Ineens met allerlei landmijnen, wapens en bazooka's en weet ik veel wat allemaal."

"En toen bleek dat een oud-commandant van de moedjahedien te zijn", gaat Bos verder. Omdat de patrouille was gestopt om zijn zoon te helpen, gaf de boer zijn hele arsenaal weg aan de Nederlanders. "En dan moet je voorstellen, dat zijn twee garageboxen vol onder de grond."

Mooie bijvangst
"Wat ik begrepen heb van mijn collega's zijn ze twee dagen bezig geweest om om dat leeg te rijden. Dus dat was een mooie bijvangst." Bos is trots op dit resultaat. Dat liet wel zien dat je als medic ook wel een beetje wat kunt betekenen dan alleen een pleister plakken zeg maar."