omroep flevoland

Het is de groep vrijwilligers uit Almere gelukt om 21 Oekraïense vluchtelingen van Polen naar Nederland te brengen. De vluchtelingen worden ondergebracht bij gastgezinnen. Een operatie die ingewikkelder bleek dan gedacht.

Midden in Warschau staat de Siennakerk. Op deze opvanglocatie wordt al twee weken hard gewerkt door Poolse vrijwilligers. Binnen in de kerk staan rijen met spullen. Gesorteerd: jassen, schoenen, sjaals, mutsen, speelgoed en lunch in pakketjes. Op deze locatie kunnen vluchtelingen een paar nachten slapen, voordat vrijwilligers van de kerk ze helpen aan een nieuwe, meer permanente opvangplek. De groep uit Almere biedt zulke plekken.

Niet zo makkelijk als gedacht
Gestoken in gele hesjes komen de Nederlandse vrijwilligers binnen. Zij hebben dan een rit van zestien uur en een korte nacht achter de rug. Het doel is om de vooraf geselecteerde vluchtelingen zo snel mogelijk mee te nemen. Om vervolgens in één keer naar huis te rijden. Maar al snel blijkt dat dat zo makkelijk nog niet gaat.

"Het is complex", vertelt Bogna Kuczynska, de vrouw van de pastoor van de kerk. "We proberen de vrouwen en kinderen bij Nederlandse families in te delen. Maar niet iedereen heeft thuis evenveel ruimte." Ze werken al twee weken zestien uur per dag in de kerk, vertelt ze. Ze doen hun best, maar hebben geen ervaring met noodhulp.

"Mensen zijn toch nog heel bang om te gaan"

Instappen bij een vreemde
Ook speelt er nog iets anders, zegt organisator Alice Ras: "Mensen zijn toch nog heel bang om te gaan", merkt ze. "Ze weten niet precies waar ze in Nederland terechtkomen". En dan: "Ja, ik begrijp het ook wel. Je stapt toch in de auto bij een vreemde".

In de opvangruimte wachten vooral vrouwen en kinderen, maar ook een enkele man. Zoals de man van Tetiana, Oleksander. Samen hebben ze een kindje van 1,5 jaar dat ernstig ziek is. Daarom hoeft hij niet mee te vechten in Oekraïne en kan hij voor zijn gezin zorgen.

"Nederland is een mooi land, maar ik ben daar een vreemde"

Ondanks dat ze nog samen zijn, bekent Tetiana dat het niet goed met ze gaat. "Ik ben nerveus", zegt ze terwijl ze haar kindje te eten geeft. "Ik kan niet eens huilen. Het is zo stressvol". Over haar vertrek naar Nederland heeft ze gemengde gevoelens: "Ik weet niet hoe ik mijn leven moet leiden in een land waar ik niets heb. Nederland is een mooi land, maar ik ben daar een vreemde."

Vlak voor vertrek wordt Ras buiten aangesproken door een man van wie zijn zus en ouders nog in Mariupol, in Oekraïne, zitten: "Er wordt daar nu gebombeerd. Nu, op dit moment”, zegt hij wanhopig. Zijn ogen gaan snel heen en weer. Eén ooglid trilt. Zelf woont hij al een paar jaar in Warschau en was dus niet in Oekraïne tijdens de inval. "Ik weet niet wat ik moet doen", zegt de man voor hij weer naar binnengaat, en dan: "Maar dank dat je deze mensen helpt."